Poezi te ndryshme

[Radioshqip]

Drita e Pasdites​

Në dritaren e vjetër, dielli po zbret,
Me ngjyra të arta mbi botën që hesht,
Një puhizë e lehtë ndër gjethe po flet,
Sikur kërkon paqe në këtë vjeshtë.

Mos numëro vitet që ikin si hije,
As rrudhat që koha vizaton mbi ballë,
Çdo ditë është një këngë, një grimcë lirie,
Një zjarr që në shpirt mbahet ende i gjallë.

Nëse rruga ngushtohet e kthehet në mal,
Dhe hapi të rëndohet nga lodhja e vjetër,
Kujto se çdo lumë që rrjedh pa u ndalë,
E gjen detin e tij, në një botë tjetër.

Ndaj qesh me të sotmen, jetoje me vrull,
Se jeta është varg që shkruhet veç një herë,
Mos lejo që ëndrra të kthehet në pluhur,
Por bëhu pranverë, në mes të çdo vrerë.

 

[Radioshqip]

Gjurmët e Parë​

Ishte një kohë kur bota ish’ e vogël,
Sa një rrugicë, një emër, një shikim,
Kur zemra rrihte fort si një guralec,
Që hidhej në liqenin pa mbarim.

Asgjë nuk dinim se ç’ishte stuhia,
As si digjej shpirti pa pasur zjarr,
Mjaftonte një buzëqeshje te shtëpia,
Të na dukej bota, një kopsht i florartë.

Ato letra të fshehura nëpër libra,
Ato fjalë që mbetën pa u thënë kurrë,
Sot janë kthyer në thinja e në fibra,
Që thurin kujtimin, si gurët në mur.

Se dashuria e parë nuk është thjesht ikje,
Nuk është as dhimbje, as thjesht harresë,
Është ajo dritë që ndizet në çdo fikje,
Dhe mbetet në shpirt, si pika e vese.

 

[Radioshqip]

Takimi i Heshtur​

Në një cep rruge, ku era vallëzon,
U ndeshën dy sy, si dy botë të huaja,
Aty ku heshtja më fort se zëri flet,
Dhe rrjedhin sekondat, si ujërat në krua.

Nuk pati premtime, as fjalë të mëdha,
As betime të shkruara mbi gurë e mbi letër,
Ishte vetëm shpirti që tjetrin e pa,
Dhe njohu te ai, një gjysmë tjetër.

Ka dashuri që lindin si shkëndijë,
Që shuhen sa mbyll e hap sytë në agim,
Po ka edhe hije që mbeten shtëpi,
Dhe kthehen në udhë, në çdo shtegtim.

Se dashuria s’është veç lule e prill,
As kënga e bukur që veshin ta deh,
Është dora që mbahet kur qielli s’ka yll,
Dhe zemra që rreh, aty ku ti fle.

 

[Radioshqip]

Ankora e Shpirtit​

Nëse bota rrotullohet me nxitim,
Dhe zhurma e saj të lodh e të vret,
Ti je ai vend, ai i ëmbël kopshtim,
Ku shpirti im i trazuar gjen qetësi e flet.

Nuk kërkoj dete me dallgë të larta,
As kështjella prej rëre që era i merr,
Më mjafton një dorë, nga ato të artat,
Që ndez një qiri në mes të çdo terr.

Se dashuria nuk është veç fjalë,
As vargje të thurura me shumë mundim,
Është forca që rrjedh, e qetë dhe e gjallë,
Që jetës sime i jep një kuptim.

Ti je shtëpia ku kthehem çdo natë,
Edhe kur rrugët më humbin në mjegull,
Një dashuri e thjeshtë, por e pamatë,
Që mban këtë botë të brishtë në rregull.

 

[Radioshqip]

Si Zjarr në Erë​

Nuk erdhe si fllad, as si shi i ngadaltë,
Që lag supet e jetës e ikën matanë,
Ti erdhe si rrufe në qiellin e pamatë,
Dhe mbejte në mua, si det nëpër ranë.

Nuk ka më mure, as porta me kyç,
Se fryma jote i rrëzoi të gjitha,
Mbi shpirtin tim u bëre zot e vdiq,
Çdo frikë e vjetër, çdo dhimbje me thika.

Nëse digjem, le të digjem deri në fund,
Se s’ka hiri më të bukur se ky i yni,
Ti je stuhia që botën ma tund,
Dhe i vetmi port ku gjej prehje, te gjini.

Më mbaj fort, siç mban toka rrënjët,
Siç mban nata yjet në gjirin e zi,
Se pa ty, kjo jetë do t'i ngjante ëndrrës,
Që zgjohet pa dritë, e mbetet vetmi.

 

[Radioshqip]

Fjalët që s’i thamë​

Midis nesh qëndron një det me heshtje,
Ku fjalët mbytën para se të linden,
Si ato varka që s’panë kurrë bregje,
Dhe dallgëve të fatit pa zhurmë u binden.

Të pashë tek ikje, pa kthyer kokën,
Dhe hapi yt la gjurmë mbi shpirtin tim,
Sikur të donte të ndante tokën,
Në "ishte dikur" dhe në "përfundim".

Sa herë desha të thërras në emër,
Po zëri m’u drodh e mbeti në fyt,
Se ka dashuri që s’mbahen në zemër,
Po rrinë si peng në të dy tanët sytë.

E megjithatë, në çdo rrugë që shkel,
Më duket se hija jote më ndjek pas,
Si një dritë e fshehur që kurrë nuk del,
Po rri aty brenda, pa bërë asnjë kras.