Nganjëherë i bëj pyetje vetes:
Ata që na rrahën shpatullat, ku mbetën?
Ku dreqin vallë, unë kam gabuar?
Kur kisha nevojë, të gjithë më harruan?
[Strofa 2]
I pashë të ligët kur qeshnin kur unë kisha hall,
Zemra e tyre nga gëzimi, eee, u bë mal.
Menduan se më rrëzuan në tokë e s'më panë,
Kur kisha më shumë nevojë, të gjithë u larguan e më lanë.
[Pre-Chorus]
Forca e shpirtit tim më thërriste nga brenda:
"Mos u dorëzo kurrë, o bir, sido që të jetë gjendja!"
Aty e kuptova kush isha me të vërtetë,
Se në këtë luftë je vetëm me vetë!
[Refreni]
Ashtu me forcën e shpirtit, u ngrita përsëri,
Thashë me vete: kjo botë s'paska aspak njerëzi.
Do kaloj ku do shkoj, vetëm do e përballoj,
Ata që qeshën me mua, Zoti le t'i ndëshkojë!
[Strofa 3]
Forca e shpirtit qenka shumë e madhe,
Madje ku ndeshesh me lloj-lloj hallesh.
Ajo nuk të lë vetëm kurrë,
Te mbron dhe kur njerëzit hedhin gur.
[Strofa 4]
Sot e eci rrugën time me kokën lart,
Fjalët e tyre me erën i kam lënë prapa.
Nuk kërkoj hakmarrje, as dëmshpërblim,
Se vetë jeta u jep të gjithëve mësim.
[Refreni]
Ashtu me forcën e shpirtit, u ngrita përsëri,
Thashë me vete: kjo botë s'paska aspak njerëzi.
Do kaloj ku do shkoj, vetëm do e përballoj,
Ata që qeshën me mua, Zoti le t'i ndëshkojë!
[Outro]
Forca e shpirtit nuk të lë vetëm kurrë...
Të mbron kur të tjerët hedhin gur.
Nga çdo goditje, u ngrita përsëri,
Më të fortë se kurrë, pa asnjë borxh në njerëzi!
(Muzika mbyll me një goditje të fortë bassi)
