Shumë herë ndalojmë hapat e jetës
e shpirtin kthejmë në kohë të shkuar.
Ndërmjet gënjeshtrës e të vërtetës,
në realitet dhe ëndrra zgjuar!
[Strofa 2]
Eci mes hijeve të së kaluarës sime,
Çdo hap më kthjellon, çdo kujtim më peshon.
Lundrojmë në detin me mijëra pendlime,
Dhe pyesim veten ku jeta na çon.
[Pre-Chorus]
Pendohemi për gjëra që s’i bëmë dot
e për shumë që i bëmë, pendohemi.
Na dhëmb ajo që bëmë më kot,
nga ajo që s’arritëm kurrë, lëndohemi...
[Refreni]
Për fjalë që thamë jemi penduar,
për çfarë nuk thamë, pendohemi prapë.
Kurrë nuk ndjehemi të mjaftuar,
na duket jeta litar i gjatë.
Do ekuilibër për t’u përshkuar,
por sa nga ne janë akrobatë?!
[Strofa 3]
Kërkojmë balancën në rrugën e thyer,
Mbi një litar ku erërat na tundin.
Ekuilibri humbet kur zemra është e thyer,
Dhe hapat e pasigurt drejt fundit na çojnë.
[Refreni]
Për fjalë që thamë jemi penduar,
për çfarë nuk thamë, pendohemi prapë.
Kurrë nuk ndjehemi të mjaftuar,
na duket jeta litar i gjatë.
Do ekuilibër për t’u përshkuar,
por sa nga ne janë akrobatë?!
[Urë]
Në këtë litar të gjatë që askush s'e mat,
Eci pa ditur ku nis e ku mbaron.
Nuk jemi akrobatë, jemi vetëm njerëz,
Që rrëzohen e ngrihen sa herë që fryn erë...
[Outro]
Jeta litar i gjatë...
Por sa nga ne janë akrobatë?!
Mbi gënjeshtra e të vërteta,
Përsëri vazhdon jeta.
