[Strofa 1]
Te stacioni i trenit, n’atë natë të ftohtë,
Po pres me padurim, me zemër të lënduar.
Treni po afrohet, me shpejtësi çan natën,
E unë po të pres ty, që ma ke marrë shtegun e fatit.
[Refreni]
O stacioni i trenit, sa shumë mall ke n’shpirt,
A e di se ku është ajo, që ma ka marrë këtë dritë?
O stacioni i trenit, fol për hatër temin,
A do të kthehet prapë, apo ma la vetëm këtë mjerim!
[Strofa 2]
Binarët e vjetër, dëshmitarë të atij çasti,
Kur iku dashuria dhe mbeti vetëm malli.
Në stolat ku jemi ulur, kur ishim ne të dy,
Më kanë mbetur kujtimet, dhe lotët n'sy.
[Refreni]
O stacioni i trenit, sa shumë mall ke n’shpirt,
A e di se ku është ajo, që ma ka marrë këtë dritë?
O stacioni i trenit, fol për hatër temin,
A do të kthehet prapë, apo ma la vetëm këtë mjerim!
[Strofa 3]
Sytë m’mbetën te dritarja, kur treni u nis,
Në atë çast të vështirë, shpirti m’u copët i grisë.
A po vjen, a po vonohet, n'atë skaj të largët,
Kujtimi yt i ëmbël, në zemër më ka mbetur gjallë!
[Refreni]
O stacioni i trenit, sa shumë mall ke n’shpirt,
A e di se ku është ajo, që ma ka marrë këtë dritë?
O stacioni i trenit, fol për hatër temin,
A do të kthehet prapë, apo ma la vetëm këtë mjerim!
Te stacioni i trenit, n’atë natë të ftohtë,
Po pres me padurim, me zemër të lënduar.
Treni po afrohet, me shpejtësi çan natën,
E unë po të pres ty, që ma ke marrë shtegun e fatit.
[Refreni]
O stacioni i trenit, sa shumë mall ke n’shpirt,
A e di se ku është ajo, që ma ka marrë këtë dritë?
O stacioni i trenit, fol për hatër temin,
A do të kthehet prapë, apo ma la vetëm këtë mjerim!
[Strofa 2]
Binarët e vjetër, dëshmitarë të atij çasti,
Kur iku dashuria dhe mbeti vetëm malli.
Në stolat ku jemi ulur, kur ishim ne të dy,
Më kanë mbetur kujtimet, dhe lotët n'sy.
[Refreni]
O stacioni i trenit, sa shumë mall ke n’shpirt,
A e di se ku është ajo, që ma ka marrë këtë dritë?
O stacioni i trenit, fol për hatër temin,
A do të kthehet prapë, apo ma la vetëm këtë mjerim!
[Strofa 3]
Sytë m’mbetën te dritarja, kur treni u nis,
Në atë çast të vështirë, shpirti m’u copët i grisë.
A po vjen, a po vonohet, n'atë skaj të largët,
Kujtimi yt i ëmbël, në zemër më ka mbetur gjallë!
[Refreni]
O stacioni i trenit, sa shumë mall ke n’shpirt,
A e di se ku është ajo, që ma ka marrë këtë dritë?
O stacioni i trenit, fol për hatër temin,
A do të kthehet prapë, apo ma la vetëm këtë mjerim!