Nuk ta vesh dot, trishtimin tim,
ndaj kur të shoh, të buzëqesh.
Dhe ti më jep një përqafim,
sikur ta dish, sikur ta ndjesh!
[Strofa 2]
E fsheh pas syve këtë barrë të rëndë,
Që të mos të rëndoj ty në këtë jetë.
Por buzëqeshja ime është thjesht një maskë,
Për një shpirt që kërkon pak qetësi me të vërtetë.
[Pre-Chorus]
Se janë disa gjasë që s'i sheh asnjë sy,
Lojëra të fshehta që rrojnë brenda meje.
Ti më shtrëngon e mendon se më shëron,
Por me stuhinë time luftoj pa ty...
[Refreni]
Trishtimi kurrë nuk shkon me gjakun,
por as nuk vishet mbi lëkurë.
Është një ndjesi që të zë pragun,
e ti lëngon, pa qenë sëmurë.
[Strofa 3]
Së paku unë, kështu e quaj,
përkufizim, këtë i dhashë.
Por ndonjëherë, ka ditë e vuaj,
ndonjëherë mbyll derë e nuk e qas.
[Refreni]
Trishtimi kurrë nuk shkon me gjakun,
por as nuk vishet mbi lëkurë.
Është një ndjesi që të zë pragun,
e ti lëngon, pa qenë sëmurë.
[Bridge]
Ndonjëherë mbyll derën e mbetem vetëm,
Marr frymë me vështirësi në heshtje.
S'ka mjekim kjo barrë që e mbaj në krahëror,
Por nesër sërish do buzëqesh kur të shoh...
[Outro]
Lëngon pa qenë sëmurë...
Mbyll derën e nuk e qas.
Dhe kur të shoh, unë përsëri buzëqesh,
Sikur ta dish... sikur ta ndjesh.
